Back

ⓘ Γλώσσα



                                               

Γλώσσα Σίντι

Η Σίντι είναι Ινδοάρια γλώσσα της ιστορικής περιοχής του Σινδ, ομιλούμενη από τους Σίντι. Είναι η επίσημη γλώσσα στη Πακιστανική επαρχία Σινδ. Στην Ινδία, τα Σίντι είναι μία από τις προγραμματισμένες γλώσσες που αναγνωρίζονται επίσημα από την κεντρική κυβέρνηση, αν και τα Σίντι δεν είναι επίσημη γλώσσα σε κάποια από τις πολιτείες στην Ινδία. Οι περισσότεροι ομιλητές των Σίντι είναι συγκεντρωμένοι στη Πακιστανική επαρχία Σινδ, και στην επαρχία Κατς της πολιτείας Γκουτζαράτ και την επαρχία Ουλχασναγκάρ της πολιτείας Μαχαράστρα στην Ινδία. Οι υπόλοιποι ομιλητές στην Ινδία αποτελούνται από Ινδ ...

                                               

Κρεολή γλώσσα

                                               

Γλώσσα (αποσαφήνιση)

Ο όρος γλώσσα έχει τις παρακάτω χρήσεις: Γλώσσα, το κύριο σύστημα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Γλώσσα ψάρι: Είδος πεπλατυσμένου ψαριού. Γλώσσα ανατομία: Όργανο γεύσης, κατάποσης και ομιλίας.

                                               

Ρομανοσερβική γλώσσα

Η Ρομανοσερβική γλώσσα είναι μια μικτή γλώσσα που προκύπτει από τον συνδυασμό της σερβικής και της ρομανικής γλώσσας στην Σερβία και στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας ενώ απέχει από τις βλάχικες ρομανικές διαλέκτους που ομιλούνται στην Σερβία.

                                               

Γλώσσες της Πολωνίας

Η πολωνική γλώσσα είναι μια γλώσσα της Δημοκρατίας της Πολωνίας και είναι η κύρια γλώσσα που ομιλείται στην Πολωνία. Αυτή η γλώσσα περιλαμβάνει τόσο τις γλώσσες του αυτόχθονου πληθυσμού της χώρας όσο και τις γλώσσες των μεταναστών και των απογόνων τους. Η μόνη επίσημη γλώσσα της Πολωνίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα, είναι η πολωνική. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας τη μιλά ως μητρική γλώσσα ή ως γλώσσα επικοινωνίας στο σπίτι. Οι κοινότητες κωφών χρησιμοποιούν την πολωνική νοηματική γλώσσα, η οποία ανήκει στη οικογένεια γερμανικής νοηματικής γλώσσας. Η ποικιλία των γλωσσών που ...

                                               

Παγκόσμια Ημέρα της Γλώσσας Ρομά

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γλώσσας Ρομά προωθεί την γλώσσα, τον πολιτισμό και την εκπαίδευση των ρομά. Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Νοεμβρίου, από το 2015. Καθιερώθηκε από το Κοινοβούλιο της Κροατίας το 2012 και από την UNESCO το 2015. Από το 2018, δεκαέξι κράτη-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης αναγνωρίζουν την γλώσσα ρομά ως μειονοτική γλώσσα βάσει του ευρωπαϊκού χάρτη για τις περιφερειακές ή μειονοτικές γλώσσες.

                                               

Τάταροι της Σιβηρίας

Οι Τάταροι της Σιβηρίας, είναι οι αυτόχθονες τουρκόφωνοι κάτοικοι των δασών και των στεπών της Νότιας Σιβηρίας, οι οποίοι κατάγονται από περιοχές που βρίσκονται κάπου ανατολικά των Ουράλιων Ορέων και δυτικά του Γενισέι στη Ρωσία. Οι Τάταροι της Σιβηρίας αυτοαποκαλούνται και Γιερλέ Καλίκ για να διακρίνουν τους εαυτούς τους από τους πιο πρόσφατους Τατάρους του Βόλγα που έχουν μεταναστεύσει στην περιοχή μαζί με άλλες εθνότητες. Η λέξη "Τατάρ" ή "Ταντάρ", στα ελληνικά Τάταρος, χρησιμοποιείται και ως αυτοπροσδιορισμός από διάφορες συγγενικές εθνότητες που ζουν στην Σιβηρία, οι οποίες είναι οι Τ ...

                                               

Δερματολογία

Η Δερματολογία είναι ο κλάδος της ιατρικής που ασχολείται με το δέρμα. Είναι μια ειδικότητα που περιλαμβάνει πτυχές της ιατρικής και της χειρουργικής. Ο δερματολόγος είναι ο γιατρός που διαχειρίζεται ασθένειες οι οποίες σχετίζονται με το δέρμα, τα μαλλιά, τα νύχια και ορισμένα προβλήματα κοσμητολογίας. Η λέξη δερματολογία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην αγγλική γλώσσα το 1819. Στα λατινικά, η λέξη δερματολογία εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1630 και είναι ένας ανατομικός όρος με διάφορες χρήσεις στα γαλλικά και στα γερμανικά, οι οποίες πιστοποιούνται από την δεκαετία του 1930. Το 1708 δ ...

Γλώσσα
                                     

ⓘ Γλώσσα

Ο όρος γλώσσα χρησιμοποιείται κυρίως για να αναφερθούμε στον τρόπο επικοινωνίας, ιδίως του ανθρώπου, αλλά μπορεί να αναφέρεται επίσης και σε περιπτώσεις τεχνητών και μη ανθρώπινων σημειακών συστημάτων.

Η φυσική διαδικασία απόκτησης μιας γλώσσας, που συμβαίνει κατά τα 4-5 πρώτα χρόνια ζωής του ανθρώπου, αναφέρεται ως μητρική και είναι μέρος της φυσικής εξέλιξης του ανθρώπου. Η γλώσσα γίνεται το απαραίτητο μέσο με το οποίο ο άνθρωπος επικοινωνεί και γνωρίζει το περιβάλλον του. Με μια ολοκληρωμένη γλωσσική αγωγή, ο ομιλητής κάθε γλώσσας είναι σε θέση να συνδυάζει τη γνώση του συστήματος της γλώσσας για την παραγωγή και την πρόσληψη μηνυμάτων.

Πιστεύεται ότι δεν υπάρχει σαφής διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον όρο γλώσσα, με τη σημασία της συγκεκριμένης εθνικής γλώσσας, και στον όρο διάλεκτος. Σύμφωνα με τη διατύπωση του Max Weinrich, "γλώσσα είναι μια διάλεκτος με στρατό και στόλο", ενώ - σύμφωνα με άλλη διατύπωση - "διάλεκτος είναι μια ηττημένη γλώσσα". Πιθανότατα, "όλες οι γλώσσες του κόσμου, σε όλους τους καιρούς, είναι διάλεκτοι μιας πρώτης κοινής γλώσσας που πριν χιλιάδες χρόνια ήταν παγκόσμια γλώσσα"

                                     

1.1. Ιδιότητες της γλώσσας Η προτεραιότητα του προφορικού λόγου

Η κοινή αντίληψη που κυριαρχεί σχετικά με τη γλώσσα είναι ότι η επίσημη μορφή της, άρα και η πιο "έγκυρη", είναι η γραπτή και ότι η πιο "πρόχειρη" και "λιγότερο σταθερή" είναι η προφορική. Από αυτή την αντίληψη έπεται και η κυρίαρχη αξιολόγηση, ειδικά στις δυτικές κοινωνίες, του γραπτού λόγου ως πιο "σωστού και σημαντικού" και του προφορικού ως "δευτερεύοντος και επιρρεπούς σε λάθη". Αν και όντως η εφεύρεση του γραπτού λόγου είχε αναμφισβήτητες θετικές συνέπειες στην πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού, η γραπτή γλώσσα θεωρείται από τους γλωσσολόγους, για μια σειρά από λόγους που θα εξηγηθούν παρακάτω, δευτερογενής και τρόπον τινά βοηθητική της προφορικής.

α Φυλογενετική και οντογενετική προτεραιότητα: ο προφορικός λόγος προηγείται και δεν προϋποθέτει τον γραπτό. Δηλαδή σε επίπεδο κοινωνίας δεν υπάρχει παράδειγμα γλωσσικής κοινότητας που να έχει γραπτό λόγο και να μην έχει προφορικό "φυλογενετική προτεραιότητα". Αντίθετα υπάρχουν πολλές ακόμα και σήμερα κοινωνίες που δεν χρησιμοποιούν κάποιο είδος γραφής αλλά διαθέτουν μια καθ΄ όλα αναπτυγμένη γλώσσα. Αλλά και σε ατομικό επίπεδο το παιδί πρώτα μαθαίνει να μιλάει και μετά να γράφει "οντογενετική προτεραιότητα".

Επιπλέον ο γραπτός λόγος ξεκίνησε ως και παραμένει σε μεγάλο βαθμό βοηθητικός προς την ομιλία, για λόγους απομνημόνευσης ή για να μην "χανόμαστε" και για να έχουμε μια καλύτερη εικόνα ενός μεγάλου τμήματος λόγου. Μάλιστα τα αρχαιότερα δείγματα γραφής που σώζονται είναι απλοί μαθηματικοί υπολογισμοί και λογιστικά κείμενα σουμεριακές πινακίδες. Επομένως και από ιστορική άποψη, αλλά και σύμφωνα με τη λογική, η γραφή δεν πρέπει να συγχέεται και να ταυτίζεται με τη γλώσσα, καθώς συνιστά απλώς μια μορφή αναπαράστασης της.

β Δομική προτεραιότητα: Βέβαια θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι και η προφορική γλώσσα δεν είναι παρά μια αναπαράσταση των νοημάτων που έχουμε μέσα στο μυαλό μας. Δηλαδή με απλά λόγια, όποια σχέση υπάρχει μεταξύ της γραφής και της έννοιας "παιδί" υπάρχει και μεταξύ του ήχου είναι αποτέλεσμα της συντηρητικότητας της ελληνικής γραφής που δεν απέδωσε τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί εδώ και 2000 χρόνια. Εμφανές παράδειγμα της παραμορφωτικής δύναμης του γραπτού λόγου είναι και η αγγλική, όπου η διατήρηση της ιστορικής ορθογραφίας έχει επιτευχθεί σχεδόν χωρίς καμία υποχώρηση και η γραφή των λέξεων σπάνια πλέον απεικονίζει την σύγχρονη προφορά τους.

                                     

1.2. Ιδιότητες της γλώσσας Η διπλή διάρθρωση

Η διπλή άρθρωση είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης γλώσσας. Στις φυσικές γλώσσες παρατηρείται το φαινόμενο να χρησιμοποιούνται γλωσσικά στοιχεία φωνήματα που το καθένα ξεχωριστά δεν σημαίνει τίποτα π.χ. /z, /o, /i/ και, συνδυαζόμενα μεταξύ τους, να σχηματίζουν μορφήματα, δηλαδή ελάχιστους σχηματισμούς-φορείς σημασίας π.χ. /zoi-/ "ζωή". Η διπλή άρθρωση είναι ιδιαιτερότητα της ανθρώπινης γλώσσας, καθώς και τα ζώα έχουν μεθόδους και συστήματα επικοινωνίας αλλά κάθε διακριτή μονάδα του συστήματός τους εμπεριέχει και μια έννοια. Ο όρος συνδέεται με τον A. Martinet: το επίπεδο της πρώτης άρθωσης, ή γραμματικό επίπεδο, περιλαμβάνει μονάδες που έχουν και φωνητική μορφή και νόημα - είναι μονάδες με σημαίνον και σημαινόμενο σύμφωνε με τον Saussure. Η ελάχιστη μονάδα αυτού του επιπέδου είναι το μόρφημα ή μόνημα κατά τον Martinet. Το επίπεδο της δεύτερης άρθρωσης περιλαμβάνει τα φωνήματα που δεν είναι φορείς νοήματος.

Δηλαδή όταν ο σκύλος γαβγίζει επιθετικά για να υπενθυμίσει σε έναν παρείσακτο ότι εισέρχεται στην περιοχή του, το γάβγισμα του αποτελεί ένα είδος γλωσσικού σημείου με νόημα αλλά δεν επιδέχεται παραπέρα ανάλυση. Οποιαδήποτε προσπάθεια να διαχωριστεί το γάβγισμα σε επιμέρους ήχους θα οδηγηθεί σε αποτυχία.

Η διπλή άρθρωση είναι ιδιαιτέρως σημαντική γιατί δίνει τη δυνατότητα σε όποιο σύστημα την κατέχει να μπορεί να ανανεώνει συνεχώς το "λεξιλόγιο" του και έτσι να προσαρμόζεται σε νέες συνθήκες, νέες έννοιες, ιδέες κ.λπ. Όλες οι σύγχρονες γλώσσες διαθέτουν διπλή άρθρωση αλλιώς θα ήταν καταδικασμένες να περιοριστούν στο λεξιλόγιο έτσι όπως διαμορφώθηκε όταν δημιουργήθηκαν.

                                     

1.3. Ιδιότητες της γλώσσας Το αυθαίρετο συμβατικότητα του γλωσσικού σημείου

Ένα από τα βασικότερα τρόπον τινά αξιώματα της γλωσσολογίας είναι η αυθαιρετότητα του γλωσσικού σημείου. Δηλαδή πλέον είναι καθολικά αποδεκτό - εκτός από λίγες εξωεπιστημονικές εξαιρέσεις - ότι καμία λογική αναγκαιότητα δεν συνδέει την μορφή μιας λέξης με το νόημα της, το σημαίνον δηλαδή με το σημαινόμενο. Δεν υπάρχει π.χ. τίποτα που να υποχρεώνει έναν άνθρωπο να χρησιμοποιεί την διαδοχή φωνημάτων /γata/ ή τη διαδοχή γραφημάτων για να εννοήσει τη σημασία "γάτα". Θα μπορούσε κάλλιστα να λέει "σκύλος" και να εννοεί γάτα. Η σχέση "σημαίνοντος" - "σημαινομένου" αποτέλεσε αντικείμενο αντιπαραθέσεων ήδη από την αρχαιότητα πβ. τον πλατωνικό διάλογο Κρατύλος και η ευρύτερη παραδοχή του συμβατικού χαρακτήρα αυτής της σχέσης θεμελιώθηκε από τον Φερντινάντ ντε Σωσσύρ 1916, ο οποίος μετατόπισε την αντιπαράθεση από το πεδίο της denotatio = "δήλωση", δηλαδή σχέση ονόματος-πράγματος στο πεδίο της significatio.

Η αρχή αυτή φαινομενικά μόνο παραβιάζεται από εξαιρέσεις λέξεων, όπως για παράδειγμα η λέξη "νιαούρισμα" ή το επιφώνημα "ωχ!". Όντως σε τέτοιες περιπτώσεις, στις ηχομιμητικές λέξεις και στα επιφωνήματα, μπορεί να ανιχνευθεί μια φαινομενική αιτιότητα, όμως και πάλι η εμπειρία μας από τις ξένες γλώσσες μάς αποτρέπει από το να απορρίψουμε την συμβατικότητα του γλωσσικού σημείου. Αν δούμε πώς αποδίδουν οι Άγγλοι τον ήχο που παράγει ο σκύλος bark και οι Γάλλοι τον ήχο που παράγει ο άνθρωπος ως αντίδραση στο αίσθημα του πόνου aie και τα συγκρίνουμε με τις αντίστοιχες ελληνικές λέξεις, τότε καταλαβαίνουμε ότι και στις περιπτώσεις αυτές κυριαρχεί η συμβατικότητα.



                                     

1.4. Ιδιότητες της γλώσσας Το μεταβλητό του γλωσσικού σημείου/γλωσσική μεταβολή

Η γλωσσική μεταβολή είναι ένα ακόμα εγγενές χαρακτηριστικό της ανθρώπινης γλώσσας. Η γλωσσική μεταβολή είναι καθολική για κάθε ζωντανή φυσική γλώσσα και δεν πρέπει να αξιολογείται ούτε ως θετική ούτε ως αρνητική, αλλά ως αναπόφευκτη εξέλιξη. Έτσι, οποιεσδήποτε αξιολογικές αντιλήψεις και απόψεις σχετικά με την αλλαγή μιας γλώσσας δεν οφείλονται σε γλωσσολογικά δεδομένα αλλά σε ιδεολογίες, κοινωνικές, εθνικές κτλ.

Η γλωσσική αλλαγή οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν να διακριθούν σε εξωτερικούς και εσωτερικούς. Ως αλλαγές οφειλόμενες σε εξωτερικούς παράγοντες θα μπορούσαν να θεωρηθούν αλλαγές που πηγάζουν από αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο γλωσσών. Ο συνηθέστερος τρόπος για να επηρεάσει μια γλώσσα την άλλη είναι ο δανεισμός. Για παράδειγμα μπορούμε να πούμε ότι η γλωσσική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αποδίδεται η έννοια "σπίτι" στα ελληνικά, δηλαδή η σταδιακή αντικατάσταση της λέξης / με τη λέξη οφείλεται στην επίδραση της λατινικής συγκεκριμένα της λέξης hospitium.

Συχνά, όμως, τα αίτια της γλωσσικής μεταβολής εντοπίζονται εσωτερικά, μέσα στο ίδιο το σύστημα μιας γλώσσας. Το γεγονός δηλαδή ότι ο νεοέλληνας διαβάζει τη λέξη "ειρήνη" ως /irini/ ενώ ο αρχαίος Έλληνας θα την διάβαζε ως /eirεέnεε/ οφείλεται στον εσωτερικό παράγοντα της αλλαγής στο φωνητικό σύστημα της ελληνικής. Η αδυναμία της γλώσσας να αντισταθεί στην γλωσσική μεταβολή, στη μεταβολή τόσο της φωνητικής αναπαράστασης της ίδιας σημασίας, όσο και της σημασιοδότησης της ίδιας μορφής, αποτελεί απόρροια, αλλά και απόδειξη, της συμβατικότητας του γλωσσικού σημείου.

                                     

2. Γλώσσα και Γλωσσολογία

Γενετική-Μετασχηματιστική Γραμματική

Η γενετική γραμματική είναι ένα από τα κυρίαρχα σήμερα ρεύματα στην ανάλυση της γλώσσας, εισηγητής του οποίου είναι ο αμερικάνος Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος και προσπάθησε να ερμηνεύσει το φαινόμενο της γλώσσας στην πιο καθολική διάστασή του. Για την γενετική γραμματική, η γλώσσα είναι ένα βιολογικό/γνωσιακό σύστημα, έμφυτο ως ικανότητα, που παράγει "γεννά" απεριόριστο πλήθος εκφράσεων με πεπερασμένα μέσα λεξικά στοιχεία, κανόνες και περιορισμούς και, ενδεχομένως, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη φάση της θεωρίας, τον μινιμαλισμό, η "βέλτιστη λύση" στο σχεδιαστικό πρόβλημα της πρόσβασης/αναγνωσιμότητας σε δύο ειδών επιτελεστικά συστήματα του ανθρώπινου σώματος, τα "προθετικά-εννοιολογικά" και τα "αρθρωτικά-αντιληπτικά".

                                     

3. Μεταγλωσσικές προσεγγίσεις του φαινομένου της γλώσσας

Τόσο οι επιστημονικές όσο και οι διεπιστημονικές προσεγγίσεις της γλώσσας συνιστούν ό,τι ονομάζουμε μεταγλώσσα. Με τον όρο μεταγλωσσικός εννοείται οποιαδήποτε κρίση διατυπώνουμε για την γλώσσα χρησιμοποιώντας τη γλώσσα. Μεταγλωσσική επομένως μπορεί να χαρακτηριστεί και μια άποψη του τύπου "πολύ ωραία γλώσσα αυτή, οι λέξεις της έχουν μια μουσικότητα", αλλά και μια γλωσσολογική θεωρία ή κλάδοι της επιστήμης όπως ψυχογλωσσολογία, κοινωνιογλωσσολογία κ.λπ. Σε αυτό το κεφάλαιο λοιπόν θα περιγραφούν οι σημαντικότερες θεωρίες ανά τους αιώνες που έχουν εμφανιστεί για τη γλώσσα και την θεωρούν από μια εξωτερική προς το γλωσσικό σύστημα θέση.

                                     

3.1. Μεταγλωσσικές προσεγγίσεις του φαινομένου της γλώσσας Θεωρίες για τη θέση της γλώσσας στην κοινωνία

Η γλώσσα σαν κοινωνικό φαινόμενο είναι ένα δημοφιλές θέμα για προβληματισμό από αρχαιοτάτων χρόνων. Η εξέχουσα θέση της γλώσσας ανάμεσα στις εκδηλώσεις του ανθρώπινου πνεύματος και ο καταλυτικός της ρόλος στην διαμόρφωση των κοινωνικών δομών και σχέσεων κεντρίζει την περιέργεια της εκάστοτε διανόηση. Για την γλώσσα κυριολεκτικά υπάρχουν αναρίθμητες απόψεις, οπτικές και κρίσεις. Από την αρχαιότητα διάφοροι φιλόσοφοι προσπάθησαν να διακρίνουν την φύση της και να προσδιορίσουν τον ακριβή της ρόλο.

                                     

3.2. Μεταγλωσσικές προσεγγίσεις του φαινομένου της γλώσσας Πύργος της Βαβέλ

Βέβαια πρώτη από όλες ασχολήθηκε η θρησκεία με το φαινόμενο της γλώσσας. Ο μύθος του πύργου της Βαβέλ δεν είναι ο μόνος σχετικός με τη γλώσσα. Σχεδόν κάθε θρησκεία έχει και από ένα μύθο που περιγράφει την διαδικασία απόκτησης/εφεύρεσης της γλώσσας αλλά και της γραφής. Ο μύθος της Βαβέλ, στα πρότυπα του οποίου κινούνται και οι μύθοι πολλών ευρωπαϊκών και μη λαών, έχει δυο βασικές συνισταμένες οι οποίες εν πολλοίς επανεμφανίζονταν σε πολλές διαδεδομένες θεωρίες μέχρι και τον 19ο αιώνα.

Συγκεκριμένα από την ιστορία της Βαβέλ προκύπτουν δυο "αλήθειες". Πρώτον, ότι η υπήρχε η μια, η αληθινή γλώσσα του Θεού της οποίας οι όροι απέδιδαν ακριβώς το νόημα των σημαινομένων. Αυτή η γλώσσα χάθηκε εξαιτίας της ύβρεως των ανθρώπων και πλέον οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να χρησιμοποιούν πολλά, διαφορετικά μεταξύ τους "κακέκτυπα" της γλώσσας αυτής. Δεύτερον υποδηλώνεται η πεποίθηση ότι το περιβάλλον του ανθρώπου και γενικά ο κόσμος των εμπειριών του γίνεται αντιληπτός με τον ίδιο τρόπο από όλους απλά η κάθε γλώσσα αποδίδει διαφορετικά και με διαφορετική επάρκεια αυτό το περιβάλλον. Αυτή η πεποίθηση αν απλώς υποδηλώνεται στον μύθο της Βαβέλ, τότε γίνεται φανερή στην Γένεση όπου εμφανίζεται ο θεός να καλεί τον Αδάμ να ονοματοθετήσει τα ζώα. Αλλά και στην ελληνική μυθολογία εμφανίζεται το ίδιο μοτίβο της ονοματοθεσίας με τον μύθο του Προμηθέα. Γνωστή είναι βέβαια και η ανάλυση του Πλάτωνα στην Πολιτεία του, όπου η γλώσσα αντιμετωπίζεται ως ένας ταξινομητικός κατάλογος σταθερών και απαράλλαχτων εννοιών των ιδεών.



                                     

3.3. Μεταγλωσσικές προσεγγίσεις του φαινομένου της γλώσσας Σύγχρονη προσέγγιση

Αυτή η αντίληψη πλέον έχει εγκαταλειφθεί σχεδόν από τη στιγμή της γέννησης της γλωσσολογίας. Πλέον η γλώσσα αντιμετωπίζεται από μεγάλη μερίδα αναλυτών ως καθρέφτης της κοινωνίας που την χρησιμοποιεί και την διαμορφώνει. Η σχέση όμως αυτή είναι αμφίδρομη - δηλαδή σύμφωνα με κάποιους δόγμα Sapir-Whorf και η ίδια η γλώσσα που χρησιμοποιούμε πολλές φορές καθορίζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Αν συνυπολογιστεί και το γεγονός ότι κάθε γλώσσα θεωρείται καταρχήν ως η καταλληλότερη για τους ομιλητές της τότε γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η γλώσσα συνδέεται άμεσα με τις κοινωνικές συνθήκες που την γεννούν.

Υπάρχουν πολλές γλώσσες οι οποίες δεν έχουν λέξη για το κόκκινο, άλλες για το κίτρινο κ.λπ. Μάλιστα έχει παρατηρηθεί ότι η αναγνώριση χρωμάτων ακολουθεί συγκεκριμένους κανόνες. Το γεγονός λοιπόν ότι μια γλώσσα δεν έχει λέξη για το κόκκινο δεν σημαίνει ότι είναι "πρωτόγονη" ή ότι είναι λειψή αλλά ότι δεν χρειάζεται να έχει λέξη για το κόκκινο. Η κοινότητα που χρησιμοποιεί την συγκεκριμένη γλώσσα δεν ένιωσε την ανάγκη να ξεχωρίσει το συγκεκριμένο χρώμα και πολύ απλά το "συγχέει" με ένα άλλο όπως στην Ελλάδα δεν έχουμε ξεχωριστή λέξη για το λαχανί που έχει ένα λάχανο μόλις αρχίσει να σαπίζει και το "συγχέουμε" με το κανονικό λαχανί. Η συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα λοιπόν της γλώσσας αφενός οφείλεται στις κοινωνικές συνθήκες που δεν ευνοούν την διάκριση του κόκκινου αλλά επηρεάζει και την αντίληψη των μελλοντικών ομιλητών καθώς πλέον δεν μαθαίνουν να ξεχωρίζουν το κόκκινο.

Η σύγχρονη δομιστική αντίληψη λοιπόν που κυριαρχεί για τη γλώσσα και για τη σχέση με τον αισθητό κόσμο είναι η εξής: το περιβάλλον γύρω μας είναι ένα τεράστιο συνεχές το οποίο εμείς με την βοήθεια της γλώσσας κατανέμουμε και κατηγοριοποιούμε. Η γλώσσα δεν έρχεται απλά να ονοματοθετήσει ήδη διαμορφωμένες κατηγορίες και ταξινομήσεις αλλά συμβάλλει και αυτή στην ταξινόμηση των εμπειριών μας.

                                     

4. Βιβλιογραφία

  • J. Lyons, Εισαγωγή στη θεωρητική γλωσσολογία, µτφ. Ά. Αναστασιάδη-Συµεωνίδη, Ζ. Γαβριηλίδου & Α. Ευθυµίου, Αθήνα: Μεταίχµιο, 2002.
  • Χριστίδης, Α Φ. εκδ., Εγκυκλοπαιδικός Οδηγός για τη Γλώσσα, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, Θεσσαλονίκη 2001
  • J. Lyons, Εισαγωγή στη γλωσσολογία, µτφ. Μ. Αραποπούλου κ.ά., επιµ. Γ. Καρανάσιος. Αθήνα: Πατάκης, 1995.
                                     

5. Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  • Ηλεκτρονικός Κόμβος για την υποστήριξη των διδασκόντων την Ελληνική Γλώσσα του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας.
  • Το γλωσσικό μάθημα στο Δημοτικό σχολείο Της Ζαχαρούλας Ταβουλάρη
Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →